Het visioen

In de Lente van 2019 had ik een bijzonder helder visioen. Het was zo prachtig. Het liet zien hoe ik in het licht ging staan. Hoe ik mijn eigen middelpunt innam. Het zag er als volgt uit:

Ik stond in het midden van een oneindig veld. Op dat veld stonden alleen maar mensen, prachtige mensen. Ze stonden in cirkels om mij heen, zoals het eruit ziet als je een steen in het water gooit en de cirkels steeds groter worden. Ik stond in het midden van alles te stralen van geluk. Iedereen stond met de rug naar mij toe, omdat iedereen, zonder uitzondering zijn of haar eigen pad volgde. Ze deden precies wat hun hart ze ingaf. Ik voelde mij zo vereerd in het midden van dit alles te mogen staan.

Het was prachtig. Dit is wat ik wens. Hoe geweldig zou het zijn als we allemaal ons eigen pad volgen, als we stralend ons middelpunt innemen, doen wat ons hart ons ingeeft!? Zouden we elkaar dan niet perfect aanvullen in deze wereld?